تصاویر جلوی چشمانم مشبک میشوند،یکی میشوند.می گذارم تخت بیمارستان توی نگاهم کش بیاید

تمام رنگ ها محو شوند و جز یک سقیدی وسیع و بی رحم چیزی نماند.می گذارم یک پیکر از هم

گسیخته بیمار لا به لای اشکهایم حل شود تا لحظه ای در خودم نگهش دارم تا جان بگیرد...

بعد هم می گذارم تصویرش به یک لحظه از نگاهم فرو بریزد تا از این وقت کم مانده بیشترین استفاده

را بکنم.بگذارم کوچکترین پرش پلک هایش یک حرکت ظریف پره بینی اش یا یک جنبش کوتاه را در

انگشتان دستش ببینم..

 می دانم این بار که تصاویر برای بار دوم دو بعدی شوند برای چند لحظه بعد سوم همه چیز را

 از یاد می برم.نمی دانم چگونه میشود زمان را به عقب باز گرداند یا حتی جلوتر از این... 

نمی دانم باید بوی این لحظات را فراموش کرد یا گذاشت که بماند که زخم آجین شود.که از نقطه A

به B چند خط راست دیگر می توان رسم کرد.می دانم که فرض غلطی است؛اما من دلم یک میانبر

می خواهد..یک راه فرار..صدایی که از بلندگوی بیمارستان پخش می شود آمده تا جواب مرا بدهد که

از نقطه A به نقطه B یک خط راست بیشتر وجود ندارد.مطمئنم این بار که تصاویر آن قدر تار شوند که

باز به هم بریزند هیچ علمی پاسخ مرا نمی داند و مطمئن هستم که دکتر ها همه دروغگو هستند و

آن زمانی که میپرسند چه کاری از دست ما بر می آید قطئآ سزایشان مرگ است .خودم می فهمم

که حرفهایم گنگ و دور و بی معنی اند اما دلم می خواهد به آن دکتر متخصص بگویم که یک راهی باید

وجود داشته باشد.شاید او به من رشته های نامرئی را پیشنهاد کند که بتوان به انها چنگ زد.آن لحظه

من حتما فکر می کنم همین که عقلشان به این می رسد غنیمت است.قطئآ از این هوای گرفته باید

به یک پنجره پناه برد...پنجره کشویی اتاق را باز می کنم و می گذارم جریان باد برای چند لحظه از

فشردگی این مصیبت بکاهد.همیشه در این لحظات آسمان و نگاه می ماند و این که از یک روح پیچیده

مبهم به جز خودش نمی توان پناه برد...

تو رو خدا ....همین یک بار!