کالبدشکافی ذهن من

alinet — Fri, 25 Apr 2008 20:51:18 GMT

alinet — Fri, 22 Jun 2007 22:29:19 GMT

به زودی با طراحی جدید بر میگردم

alinet — Fri, 23 Feb 2007 23:12:08 GMT

باید خودم باشم

بدون توجه به مسائل کوچکی که اتفاق می افتند و من به اندازه چهار کوه عظیم بزرگشان میکنم

هیچ کس و هیچ چیز مرا خوشحال یا ناراحت نمیکند مگر اینکه خودم بخواهم

وقتی خدای به این مهربانی فقط و فقط برایم بهترین چیزها را میخواهد

چرا خودم برای خودم بهترین و آرامش بخش ترین زندگی را نخواهم؟

پس:

من یک انسان آزاد و سعادتمند هستم.

برای خوشحالی و خوشبختی به هیچ موقعیت یا هیچ شخصیتی احتیاج ندارم.

نیازی نیست کسی تنهایی هایم را فراری بدهد...

من میتوانم ظرف یک لحظه با یاد خدا و شمردن چند نعمت از هزاران نعمت زندگی ام

به آرامش برسم....

و روزها را یکی پس از دیگری با شگفتی و شادی زندگی کنم..

من میتوانم خودم باشم....خود خود خودم....

alinet — Thu, 04 Jan 2007 21:12:25 GMT

COMMING SOON

alinet — Fri, 04 Aug 2006 20:38:30 GMT

ما می خواهیم دوستمان بدارند

خواستن واژه ای نابجا است در این جمله...

رویای ما آن است که دوستمان بدارند،این واژه بسی درست تر است.

رویای ما..

به سادگی و صادقانه،رویای ماست،دوستمان بدارند.

این چیزی است که در باور داریم،چیزی است که ما را آرزوست.

اما ما در باور و رویایمان به خطا می رویم..آنچه که ما در حقیقت در رویا می پروریم این است:

برتر بودن در دوست داشته شدن.بله،اندکی بیشتر از دیگران محبوب تر.

کودکی دو ساله این را خوب می فهمد بی هیچ زحمتی..

ما چه افزون بر کودکی دو ساله داریم؟

ما در هم آمیخته ایم مرزهای عشق ورزی و برتری را،عشق ورزی و کامل بودن را

عشق ورزی و آرامش را...

alinet — Thu, 08 Jun 2006 21:28:18 GMT

تصاویر جلوی چشمانم مشبک میشوند،یکی میشوند.می گذارم تخت بیمارستان توی نگاهم کش بیاید

تمام رنگ ها محو شوند و جز یک سقیدی وسیع و بی رحم چیزی نماند.می گذارم یک پیکر از هم

گسیخته بیمار لا به لای اشکهایم حل شود تا لحظه ای در خودم نگهش دارم تا جان بگیرد...

بعد هم می گذارم تصویرش به یک لحظه از نگاهم فرو بریزد تا از این وقت کم مانده بیشترین استفاده

را بکنم.بگذارم کوچکترین پرش پلک هایش یک حرکت ظریف پره بینی اش یا یک جنبش کوتاه را در

انگشتان دستش ببینم..

می دانم این بار که تصاویر برای بار دوم دو بعدی شوند برای چند لحظه بعد سوم همه چیز را

از یاد می برم.نمی دانم چگونه میشود زمان را به عقب باز گرداند یا حتی جلوتر از این...

نمی دانم باید بوی این لحظات را فراموش کرد یا گذاشت که بماند که زخم آجین شود.که از نقطه A

به B چند خط راست دیگر می توان رسم کرد.می دانم که فرض غلطی است؛اما من دلم یک میانبر

می خواهد..یک راه فرار..صدایی که از بلندگوی بیمارستان پخش می شود آمده تا جواب مرا بدهد که

از نقطه A به نقطه B یک خط راست بیشتر وجود ندارد.مطمئنم این بار که تصاویر آن قدر تار شوند که

باز به هم بریزند هیچ علمی پاسخ مرا نمی داند و مطمئن هستم که دکتر ها همه دروغگو هستند و

آن زمانی که میپرسند چه کاری از دست ما بر می آید قطئآ سزایشان مرگ است .خودم می فهمم

که حرفهایم گنگ و دور و بی معنی اند اما دلم می خواهد به آن دکتر متخصص بگویم که یک راهی باید

وجود داشته باشد.شاید او به من رشته های نامرئی را پیشنهاد کند که بتوان به انها چنگ زد.آن لحظه

من حتما فکر می کنم همین که عقلشان به این می رسد غنیمت است.قطئآ از این هوای گرفته باید

به یک پنجره پناه برد...پنجره کشویی اتاق را باز می کنم و می گذارم جریان باد برای چند لحظه از

فشردگی این مصیبت بکاهد.همیشه در این لحظات آسمان و نگاه می ماند و این که از یک روح پیچیده

مبهم به جز خودش نمی توان پناه برد...

تو رو خدا ....همین یک بار!

عشق در نگاه اول؟

alinet — Thu, 27 Apr 2006 20:28:18 GMT

هر در بر این باورند که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده

چنین اطمینانی زیباست

اما تردید زیباتر است.....

چون قبلا همدیگر را نمی شناختند ،

گمان میبردند که هرگز چیزی میان آنها نبوده...

اما نظر خیابان ها ، پله ها و راهرو هایی که آن دو می توانستند از سالها پیش

از کنار هم گذشته باشند در این باره چیست؟

دوست داشتم ار آنها بپرسم...

آیا به یاد نمی اورند شاید در میان دری چرخان...زمانی روبه روی هم؟

یک ببخشید در ازدحام مردم؟...یک صدای "اشتباه گرفته اید"... در گوشی تلفن؟

ولی پاسخشان را می دانم..

نه! به یاد نمی آورند..بسیار شگفتزده می شدند اگر می دانستند که دیگر مدت هاست

بازیچه ای در دست اتفاق بوده اند...

شاید سه سال پیش..یا سه شنبه گذشته برگ درختی از شانه یکیشان به شانه دیگری

پرواز کرده...چیزی بوده که یکی آن را گم کرده و دیگری آن را یافته و برداشته...

دستگیره و زنگ درهایی بوده...که یکی لمس کرده و در فاصله کوتاهی آن دیگری..

شاید یک شب هر دو یک خواب را دیده باشند

که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده..

بالاخره هر آغازی فقط ادامه ای است...و کتاب حوادث همیشه از نیمه آن باز می شود.....

alinet — Sun, 09 Apr 2006 21:13:18 GMT

هرازگاه ، این تصور به من دست می دهد که

آنچه می شنوم همانند چینی تازه شکسته ایست

که تکه های خورد شده اش را از این جا و آن جا بر می دارم ،آن ها را در میان

دست هایم بر می گردانم،دوباره می چرخانم....

و نمی دانم دیگر به چه فکر کنم....حتی آن چه در خیال خود می شناختم

به نظرم اسرار آمیز می آید....

در این زندگی...

alinet — Sat, 11 Mar 2006 20:57:18 GMT

مدتهاست بدون تو جایی نمی روم

تو را با خود به ساده ترین مخفیگاه های ممکن می برم و تو را در شادیم مخفی می کنم.....

مثل یک نامه عاشقانه در روز روشن..

شادی پر ارزش ترین و کم ارزش ترین ماده در دنیاست،تنها کودکان آن را می بینند..

کودکان ،قدیس ها و سگ های ولگرد ....و تو

تو شادی را در حین پروازش به دام می اندازی و بعد در همان لحظه آزادش می کنی

کاری جز این نمی توان با آن کرد و تو می خندی...

تو در برابر این شکوهی که اهدا شده،شکوهی که دریافت شده می خندی...

حظ وفیض همیشه با قیمت گزافی به دست می آیند.

شادی بی نهایت تنها با شهامتی بی نهایت به دست می آید.

من شهامت تو را در خنده ات می شنیدم.عشقی چنان قوی به زندگی که حتی زندگی هم

نمی توانست آن را تیره کند....

برای از دست دادن چیزی باید اول صاحب آن بود...

ما هیچ وقت در این زندگی صاحب چیزی نیستیم و هیچ وقت چیزی از دست نمی دهیم

در این زندگی فقط باید آواز خواند..

باید با غبار روان های عاشقمان ، از ته گلو ، از ته دل ، از ته مغز ،از ته روح آواز بخوانیم......

مراقب ژن هایت باش

alinet — Sat, 25 Feb 2006 22:33:26 GMT

انسانها این توانایی بالقوه را دارند که روی تخت بخوابند،جایی بلندتر از زمین و در خواب نگران

پایین افتادن خود نباشند.انسان های امروز این توانایی استثنایی را مدیون اجداد درخت نشین خود

هستند.انسان های اولیه احتمالا به دو گروه ژنتیکی تقسیم می شوند:آنهایی که توانایی و جرات

خوابیدن روی شاخه درخت ها را داشتند و انهایی که نداشتند.آنهایی که این توانایی را نداشتند

یا زیر درخت ها می خوابیدند که در این صورت شکار گرگها و خرسها میشدند یا به اجبار به خوابیدن

روی شاخه ها تن می دادند. که در این حالت هم در ناهوشیاری غلتی می زدند و از درخت پایین

می افتادند و می مردند.

مساله مهمی است .انسان های امروز همه نوادگان انسان های درخت خواب هستند چرا که گروه

دوم به تدریج هلاک شده اند و نسلشان از روی زمین برداشته شده:این تعریفی است که ما از انقراض

داریم.وقتی بحث انقراض پیش می اید هیچ لزومی ندارد تنها به دایناسورها فکر کنیم در طول تاریخ

گونه های انسانی بیشماری منقرض شده اند.

اگر ژن خودکشی در بدن انسانی وجود داشته باشد او را به سمت کشتن خویش سوق می دهد.

اما زیاد نگران این قضیه نباید بود آدم هایی که ژن خودکشی را باخود دارند معمولا پیش از ان که صاحب

فرزندی شوند خود را میکشند واین ژن را از جهان ژنتیک حذف می کنند.و انسان هایی که به

طور ژنتیکی از بچه ها می ترسند...این قبیل ادما به خاطر همین ترس تمایلی برای بچه دار شدن

ندارند.و همین به انقراض نسل انها کمک میکند.نتیجه این انقراض جامعه ایست که در ان اکثر

ادم ها بچه ها رو دوست دارند کافی است نگاهی به اطرافتان بیندازید.یا به انبوه عکس های بچه که

از اینترنت دانلود می شود فکر کنید....

و انسان هایی که از جنس مخالف خود متنفرند.کافی است نگاهی به این وبلاگ ها بیندازید:

وبلاگ 1 وبلاگ 2 وبلاگ 3

مسلما چنین ژنی هم دوام زیادی نخواهد اورد.حاصل جامعه ای است که در ان ۹۹٪ افراد به جنس

مخالف خود علاقه مندند.

انقراض ژنتیکی انسان ها وقتی به تولید مثل بر می گردد.چندان دغدغه ساز نیست.بحران وقتی

پیش می اید که نظام جامعه تصمیم می گیرد نسل ادمهای نابهنجار را براندازد.مثلا دیوانگان.

فوکو در تحقیق خود به این نتیجه رسید که حبس کردن دیوانگان در مراکز درمانی پدیدهای جدید

است.پیش از این دیوانگان در تمامی قوم های گرچه قابل احترام نبودند(که در بسیاری بودند)

اما لا اقل حق این را داشتند که زندگی کنند و نسل دیوانگی خود را ادامه دهند....

مدرنیته به خود اجازه داد که در جایگاه قضاوت تکیه بزند همه آدم هار ا روبه روی خود به صف کند

و تصمیم گیرد کدام آنها حق زیستن دارند و نسل کدام انسان ها باید منقرض شود.مراقبت و تنبیه!

شناخت نابهنجار ها ،تنبیه انها و اصلاح انها!

نتیجه جامعه ایست که نسل انسان های متفاوت به تدریج از آن رخت میبندد.جامعه انسان های

هم شکل.

به نظر می رسد اصلاح نژادی.بزرگترین بحرانی است که آینده بشر را تهدید می کند.فرض کنید

هنر یک مساله ژنتیک باشد.حالا تصور کنید قدرتی روی کار بیاید که در راستای اصلاح نژادی بشر

تصمیم بگیرد نسل همه موسیقیدان ها را براندازد.اگر او در این کار موفق شود هنر موسیقی از

میان هنرهای هفتگانه حذف خواهد شد.چرا که دیگر هیچ موسیقیدانی در جهان به وجود نخواهد امد

در خوشبینانه ترین حالت انسان ها باید در انتضار یک جهش ژنتیکی باقی بمانند.

انقراض آنارشیسم نزدیک است.انقراض خیلی چیز های دیگز هم ممکن است نز دیک باشد.

ابر فرهنگ های قدرتمند به زودی خرده فرهنگ های بوی را در خود حل می کنند.هنگامی که

فرهنگ ها و تمدن ها مانند حیوان ها برای انکه زنده بمانند باید تقلا کنند.هنگامی که فرهنگ های

ضعیف تر به ناچار به شکست تن می دهند و شمارش معکوس انقراض خود را شمارش می کنند.

اگر امشب از تخت پایین افتادی،

مواظب خودت باش.

تو نواده اجداد منقرض شده خودتی.ژنی در خون هایت جریان دارد که در طول تاریخ لگد مال شده.

چراغ را روشن نکن و به هیچکس چیزی نگو.

اطراف تو پر است از ادم های حسود و قدرتمند که چشم دیدن این ژن را ندارند.

مراقب ژن هایت باش.